اهل اسلام ؛ برابراند « 1 » در وى باشندگان ، و از جاى ديگر آيندگان وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ و هر كه خواهد كه در وى شرك آرد به حقّ حق ، يا ستمى كند بر خلق ؛ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ بچشانيمش به يقين ، عذاب دردگين . ( 25 ) وَ إِذْ بَوَّأْنا لِإِبْراهِيمَ مَكانَ الْبَيْتِ و ياد كن يا محمد چون دستگه داديم « 2 » مر ابراهيم را ، تا برآورد اين خانهء عظيم را ؛ أَنْ لا تُشْرِكْ بِي شَيْئاً و گفتيمش كه با من شريك مگوى چيزى را از خلقان وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْقائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ و پاك دار خانهء مرا از بهر طايفان ، و قايمان ، و راكعان ، و ساجدان . ( 26 ) وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ و ندا كن به حج در ميان آدميان ، يَأْتُوكَ رِجالًا تا آيند به تو پياده روان ؛ وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ و سواران بر هر اشترى باريك ميان ؛ يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ مىآيند رنجور ، از هر راه دور . ( 27 ) لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ تا حاضر شوند در جايهاى با منفعت در عمره و حجّه ، وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ و ياد كنند نام خداى تعالى را در روزهاى معلوم يعنى دههء ذىالحجّه . عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ بر آنچه « 3 » روزى كردشان ، از بىزفانان چهارپايان ؛ يعنى شتران ، و گاوان ، و گوسفندان « 4 » ؛ فَكُلُوا مِنْها شما از وى بخوريت ، وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ و بيچارهء درويش را بخورانيت . ( 28 ) ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ باز بگزارند [ ا ] حج را با پراشيدگى « 5 » و كراشيدگى خويش ، وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ و وفا كنند [ ا ] نذرهاى خويش در مواقف شرع باشندگى « 6 »

--> ( 1 ) - ن : برابر . ( 2 ) - ضبط اصل : دست كه داديم - ن : دستگه - ت : دستگاه . ( 3 ) - ن : آنج . ( 4 ) - ن و ت : گوسبندان . ( 5 ) - ت : تراشيدكى - ن : مانند متن است . ( 6 ) - ت : باشيدگى - ن : مانند متن است .